Teatar:
PORTAGE Residui Performativi, inspirisani su željom da se bave eksperimentalnim teatrom, da studiraju nove izražajne modele koji im omogućavaju da izađu iz konvencionalnih definicija što omogučava da napuste tradicionalnu definiciju po kojoj se pozorišna predstava dešava u jasno određenom vremenskom i prostornom okviru. Namjera im je da se realizuje ostatak predstave, nešto što nadživljava samu predstavu, ne u vidu puke dokumentacije ili sjeciranog elementa, nego kao zaokruženi dio realnosti, dio koji sadrži cijelinu.
PORTAGE Residui Performativi je do sada producirao:
Javni incident-Učvrščivanje napetosti– druga kriza
Epi-demia ’06 –Univerzitet u Torinu – mart 2006.
Učvrščivanje napetosti–prva kriza
Torino Contemporanea ‘05 – Torino – septembar 2005
Pokajnički
Portage residui performativi – Torino - decembar 2004, februar/mart 2005.
Traže se slijepci
Fondacija Pistoletto – Cittadellarte – Biella – maj 2005
Vrijeme prikazivanja
Zabavni Park – Torino - juli 2004.

Reditelji:
ENRICO GAIDO
Rođen u Torinu 15. februara 1971. godine.
Diplomirao kao Inženjer– Orientamento Progettuale na Politehničkom fakultetu u Torinu 1998. godine.
Postdiplomski studij je završio 2000-te godine kvalifiricajući se za profesiju inženjera.
Pobjednik nacionalne selekcije Bienala Mladih Umjetnika iz Evrope I Mediterana u Ateni 2003. godine kao reditelj predstave: Tanki zastori realnosti

ALESSANDRA LAPPANO
Rođena u Lanzu (To) 27 juna 1966. godine.
Diplomirala je estetiku na Univerzitetu u Torinu- Filozofski fakultet.
Od 1995. do 2001. godine radi kao profesionalna glumica u La Corte Ospitale iz Reggio Emilie.
Godine 1996. radi sa Hochschule Der Kunste iz Berlina, a godine 1995- sa Institutom teatra Barcelone I studira sa J. Grotowskim godine 1990.
Participates as well to the production ORACOLI, directed by E. Vargas in 1996.

Predstava:
POKAJNIČKI
- četvoro-slojni rad sa monumentom –

Osoba, tok akumulacije, zacrtano zaustavljanje, neizbježna ispovjest (priznanje) i još jedan odlazak.. Različite tačke gledišta: perspektiva sa visine, zatim “eksplozija” I dio po dio odnos postaje jedan naprema jedan.
Odnos koji se produbljuje I distinacira.

I SLOJ– slojevita arhitektura – model – drvo I pleksiglas – 140x180x40 cm. –zračni pogled – mjesto zaustavljanja –osoba nije preoznata kao stvarna –čitajući vrijeme iz titlova …-
II SLOJ – zaustavljanje – samo-instalacija – drvo, sunđerasta tkanina I fotogram – 7x1,8x2,5 m. – sekvenca objektiva –unutrašnjost mjesta za zaustavljanje –iz daleke tačke gledišta djeluje poput mehanizma–vrijeme konstanto prolazi kraj -
III SLOJ – priznanje –gusta projekcija – svijet, uživo– vrijeme promatranja: 9 min. – kako bi smanjili distancu –mogući odgovori za jednu istragu -
IV SLOJ – napetost –predstava– izgled, mišići, kap znoja, konopac – vrijeme: ovisi od otpornosti osobe– osoba je stvarna –ovo je predstavljanje ali ne I fikcija -
MODEL MONUMENTA– drvo – vibracije –natpis:
Posvećeno je osobi koja je u stalnoj potrazi sve do raslojavanja svog bića, do svoje nepotpunosti i osjetljivosti.